මේකත් දහම් පාසලේ සිද්ධියක්. එකොලහ වසර පන්තියට ගිය අවුරුද්දෙ මැදදි අලුතෙන් ගෑනු ලමයෙක් ඇතුල් උනා. එයාල ගමටත් අලුත්. අලුතෙන් ආපු නිසත් ටිකක් ඇහට කනට පේන නිසත් පන්තියෙ පිරිමි ලමයි පවා මේ ලමයා ගැන දැක්වුවෙ ලොකු උනන්දුවක්. මේ  ලමයා හරිම අහින්සකයි. වැඩිය කතා බහකුත් නෑ.

කොහොමින් කොහොම හරි මේ ලමයා දහම් පාසල් අන්තිම විබාගෙට ආවෙ නැහැ. විබාගෙ දාට කම්මැලිකමට කට් කරන ලමයි වර්ගෙකුත්  ඉන්න නිසා ඊලඟ දවසෙ හම්බුන ගමන් මම ටිකක් සරෙන් අහුව විබාගෙට නාවෙ ඇයි කියල. මේ  ලමය ඇස් වල කඳුලු පුරවගෙන කියපු කතාව අහල මට දරාගන්න බැරි දුකක් ඇති උනා. ඒ ලමය කියනව "අක්කෙ අපෙ අම්මට බබා හම්බෙන්න විබාගෙට කලින් දවසෙ ඉස්පිරිතාලෙ ගෙනිච්ච. නංගිල දෙන්නවත් බලාගෙන ගෙදර ඉන්න උනා" කියලා. මේ සිදුවීම හින්දම මම ඒ ලමයා ගැන ඉන් ඉදිරියට විශේෂ උනන්දුවක් දැක්වුවා.

මේ ලමයගෙ තාත්තා දුර බැහරක රැකියවක් කරන කෙනෙක්. පවුලෙ තවත් පුංචි නංගිලා දෙන්නෙක්. අම්මට තවත් පුංචි මල්ලියෙක් ලැබිල තිබුනා. එක නංගි කෙනෙකුට ශ්‍රව්‍යාබාධයක් වගේම කතා කිරීමේ ආබාධයකුත් තියෙනවා. ඒ නංගිගේ හැම වැඩක්ම කරන්නේ මේ ලමයලු. ලඟ ලඟ විබාගයක් (සාමාන්‍ය පෙල) තියා ගෙන මෙ ලමයා ප්‍රශ්න වල හිර වෙල ඉන්න හැටි දැක්කම මට හිතුනෙ අපිට තියෙන එව්වත් ප්‍රශ්නද කියලයි. පුලුවන් උපරිමෙන් මම එයාව ධෛර්යමත් කලා. දෙසැම්බර් මාසෙ දහම් පාසල් නිවාඩු දුන්නට පස්සෙ මට එයා මුන ගැහුනේ නැහැ. OL විබාගය සාර්ථකව කරගන්න පුලුවන් වෙන්න කියලා මම නිතරම ප්‍රාර්තනා කලා.

ඒත් සිදු වෙලා තිබුනෙ හරිම දුක්බර දෙයක්. විබාගෙට දවස් 4ට කලින් පුංචි මල්ලිය ලෙඩ වෙලා තිබුනා. එයගෙ ඇඟට විෂබීජයක් ගිහින් කියලා තමයි දොස්තරලා කියලා තිබුනෙ. අම්මා පුංචි මල්ලි එක්ක ඉස්පිරිතාලෙ නවතිනකොට ගෙදර හැම වගකීමක්ම කරට ගන්න වෙලා තිබුනෙ මේ දරුවටයි. අන්තිමේදි විබාගය කරගන්න හැකියවක් ලැබිලා නැහැ. පස්සෙ දවසක හමු වෙලා එයා මට කියනවා "අක්කෙ මම ඉගෙන ගන්න ආසයි. කවදහරි හොඳ රස්සවක් කරන්න ආසයි. එත් ඇයි මටම මේ වගේ දෙයක් උනේ?" කියලා. මම ඒ ප්‍රශ්නෙට තවමත් උත්තර හොයනවා.

දෙමවුපියො දරුවො හදනවා වගේම එයාලව රැක බලා ගන්නත්, එයාලට හොඳ අධ්‍යාපනයක් දෙන්නත් බැඳිල ඉන්නවා. පවුලට දරුවන් එකතු කර ගන්න කලින් පවුලෙ ආර්ථික තත්ත්වය, පවුලෙ අනිත් දරුවන්ගෙ අනාගතේ ගැන හිතනවනම් මේ වගෙ අසරණ දරුවො බිහි වෙන එකක් නැහැ. පුංචි කාලෙ ඉඳන්ම මේ වගේ තමන්ට දරාගන්න බැරි වගකීම් ගොඩක පැටලිල ඉන්න අහිංසක දරුවො කී දාහක් නම් ලංකාවෙ ඇත්ද? කවදහරි ඒ දරුවො තමන්ගෙ අනාගතේ අඳුරු කරපු දෙමවුපියන්ට චෝදනා නොකර ඉඳීවිද?


This entry was posted on 11:23 PM and is filed under . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

6 comments:

    Anonymous said...

    kelinma prashneta uththare kiyanawa nam weduwama witharak madi. Aniwaryenma hadannath ona. Demawpiyan denaganna ona thamanta puluwan akarayata daruwan wadanna. Godak duppath pawulwala thama lamai wediyen inne. ithin eken wenne e minissu thawa thawath asarana baawayta path wena eka. Man hithanne ne oka therum ganna beri tharame noogath minissu lankawe innawa kiyala. innawa nam ithama kalathurakin. Awasan prashneta uththare nam kiyanna danne ne. demawpiyanta chodna karaida nokaraida kiyana de e lamai matha randa pawathinawa...honda lipiyak. obata jaya...nuwan

  1. ... on January 24, 2010 at 11:37 PM  
  2. ඉන්දරේ said...

    හ්ම්...
    දුක හිතෙන කතාවක් තමා... :(

  3. ... on January 25, 2010 at 10:58 AM  
  4. ඉශාන් තිළිණ said...

    life z nt fair alwz :(

  5. ... on January 25, 2010 at 11:52 AM  
  6. Anonymous said...

    givithaya kiyanne puduma deyak thama ekek sapa vidinkota anika draganna bariduken pasu thavenawa

  7. ... on January 26, 2010 at 12:26 AM  
  8. Dish[Savi] said...

    godak duka hitenawa, paw e lamaya..eth api kiyala monawa kareannada...hmmm

  9. ... on February 10, 2010 at 8:23 PM  
  10. නෙරංජි (නීනූ) said...

    වදලා ළමයිව දාලා යන අම්මලාට වඩා..වදලා තමන් ළඟ තියාගෙන් දුක් දෙන අම්මලා හුඟක් පාපිෂ්ටයි...ඒත් ඉතින් කාන්තාවකට තනියෙන් දරුවො ලැබෙන්නේ නැති නිසා තාත්තාලාත් මේ ගැන හිතුවොත් හොඳයි.....මං හරි ද?

  11. ... on April 8, 2010 at 6:15 PM